Ali Bey | Ben Kahvemi İçerken

Uzun bir hikaye anlatacağım. Bildiğim tek hikayedir. Bir adamın çok sevdiği bir atı varmış. Bir gün atı hastalanmış. Adam, çok sevdiği atını alıp veterinere götürmüş.Veterinerde de türlü türlü hayvanlar varmış; aslan, kaplan, kedi, köpek, koyun, keçi… Veteriner atı uzun uzun muayene ettikten sonra sahibine dönüp: “Senin atın çok hasta. Ayakları artık tutmuyor. Ayağa kalkması çok zor,” demiş. Adam bu sözleri duyunca kahrolmuş. Çok sevdiği atının başında ağlamış, üzülmüş. Sonra veterinere dönüp: “Ne olur bir kez daha bak. Eğer ayağa kalkamazsa onu daha fazla acı çektirmeyelim. Gerekirse vuralım,” demiş. Bütün bu konuşmaları yakındaki bir koyun duymuş. Koyun hemen atın yanına koşmuş: “At kardeş,” demiş, “senin hakkında bir şeyler duyduk. Eğer ayağa kalkamazsan seni piu piu yapacaklar, vuracaklar.” At bunu duyunca bütün gücüyle kendini zorlamış. Can havliyle doğrulmaya çalışmış ve sonunda ayağa kalkmayı başarmış. Adam, atının ayağa kalktığını görünce gözyaşlarına boğulmuş. “Çok şükür!” dem...

       Sabah namazına kalkayım derken gelen baş dönmesi beni mahvetti. Sonrasında baş dönmeleri art arda yaşanınca hemen randevu aldım. 3-4 yıl önce de yaşamıştım ama geçmişti. “Nereden çıktı şimdi bu?” diye kendi kendime soruyorum.     Taşınma süreci, yeterlilik sınavı derken galiba fark etmeden stres yaptım.      Doktorun yaptığı manevralar midemi öyle altüst etti ki anlatamam. İlaç istedim fakat özellikle vermedi. Ama yapacak bir şey de yok. Yarın tekrar manevra günü.     Yine aynı şeyler olur mu, yoksa tamamen iyileşir mi bilemem. Ama şimdiden faydasını gördüm. İnşallah hepten kurtulurum.     Allah, düşmanıma vermesin..

 

  "Pusula saatten önce icat edildi. Çünkü yön, oraya varmanın ne kadar süreceğinden daha önemlidir."    Hayatın ve koşturmacanın hızına kapıldığımızda bazen durup nereye gittiğimize bakmayı unutuyoruz. Oysa ne kadar hızlı yol aldığımız değil, hangi yöne doğru ilerlediğimiz asıl hikayeyi belirliyor. Doğru odak ve zamansız adımlar, bizi her zaman en kalıcı olana ulaştırır. #alıntı

     Toplumun genelinde bir kariyer belirleme sorunu olduğunu düşünüyorum. Sadece kendimden pay biçmiyorum; etrafımdaki çoğunluğun da böyle olduğunu görüyorum.      İşlerindeki memnuniyetsizliklerini dile getirirken ve ekonomik beklentilerin karşılanmamasından bahsederken bir anda; işlerinin mahiyetini sorgulayan, kendilerinin bu işe uygun olmadığını ve aslında başka bir işte olsalar çok daha verimli ve huzurlu olacaklarını ifade eden insanlara dönüşüyorlar.      Böyle bir aydınlanma da ne yazık ki "geç kalmışlık" olarak görülüyor. Otuzundan sonra üniversiteyi tekrar okumak, bazı hedefler uğruna bir süre stabil yaşamaktan vazgeçmek imkânsız görünüyor.      Acı ama gerçek olan şudur ki yirmili yaşların başında verilen bir karara, mecburiyetten elli yıl uymak zorunda kalıyoruz.

Günler sonra buradayım. Ara ara gelip göz atsam da artık ne yorumlara ne de başka arkadaşların yazdıklarına bakabiliyorum. Biraz ilgisiz bıraktım burayı. Bu sebeple, biraz da okumamı artırmak için, ne kadar uzun olursa olsun bloglardaki yazıları okumaya karar verdim. Her an yorumlarımı görebilirsiniz. :) Gündeme baktığımda pek de iç açıcı şeyler olmadığını görüyorum. “Görüyorum” diyorum ama aslında haberlere bakmıyorum, takip etmiyorum. Twitter’da önüme gelirse görüyorum; ki Twitter’da bile pek bulunmuyorum. Girne açıklarında batan gemi ve ne yazık ki kayıplarımız, Melih Gökçek’in ifadeye çağrılması (mutlu haber :D), İsrail’le gerilimler, Amerika’nın Hürmüz Boğazı sevdası... Bitmez meseleler. Yeni ofise iyice ayak uydurur oldum. Ortam 10-12 kişilik. Devamlı yemek mevzusu dönüyor. Kahvaltılar, pideler vs... İki-üç güne bir planlar yapıyoruz. Yarın da var. :D Tabii kulağa hoş geliyor ama kolesterol ve trigliserid değerlerim tavan yaptı. Geçen haftadan beri biraz daha dikkat etmeye çalışı...