Yazmayı, Franz Kafka insanın kendi içinden taşmasıyla, Albert Camus ise dünyayı ve kendini anlamlandırma çabasıyla ilişkilendirmişti. İşte benim yazma hikâyem de bundan ibaret: İçimdekileri anlamlandırmak ve anlamlı taşmalarımın bir sele dönüşmemesi için onları bir kâğıda aktarmak.
Peki, anlam arayışına ve nelerin yazılıp nelerin yazılmayacağı ayrımına şimdiden başlamak mı gerekir? Yoksa kalemi elime alıp fütursuzca yazmaya, yazmanın kendi içindeki sihrine, hayatıma nasıl nüfuz ettiğine ve nihayetinde hem yazımın hem de kaynağı olan hayatımın anlamına dönüşmesine kendimi bırakmak mı?
Bu soruya vereceğim cevap, düşündüğümden daha önemli olabilir. Çünkü bugüne kadar benimsediğim mükemmeliyetçi anlayış, beni hayatın pek çok alanında geride bıraktı. En iyi adımı atacağım diye o ilk adımı hiç atmadım. Hâliyle ilerleyemedim.
Belki de artık mükemmel bir yazar olma kaygısından uzaklaşıp yazarak inşa etmeliyim bazı şeyleri. Ne yazacağımı bütünüyle bilmeden, her cümleyi kusursuzlaştırmaya çalışmadan, bazen yalnızca düşüncelerimin peşinden giderek…
Kimi zaman bir konuyu ele alacağım, kendimce felsefesini yapacağım. Kimi zaman erteleme huyumu nasıl ortadan kaldırabileceğimi düşüneceğim. Kitap okumayı sıklaştıracağım, Kilo kontrolüne daha fazla özen göstereceğim, mevzuat eğitimime odaklanacağım, Vakit namazlarının daha faziletli olmasına gayret edeceğim. Belki bazı günler bunları yapabilecek, bazı günlerse yalnızca yapamadıklarımı yazacağım.
Nihayetinde bir seri oluşturacağım; hem hayatımda hem yazılarımda. Birbirinden bağımsız gibi görünen düşüncelerin, çabaların, eksikliklerin ve küçük ilerlemelerin bir araya geldiği bir seri…
Çünkü belki de mesele, her şeyi en başından doğru yapmak değil; başladığın şeyin içinde kendini bulabilmektir. İlk adımla ilerlemek, ilerledikçe ilerlemek ve bir yol almaktır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder