Kayıt 012 | Bu Nasıl Pazar Günü?

   Güne bir pazar gününe yakışır şekilde uyanmak isterdim ama gece elli kere uyanmasaydım olabilirdi. Böyle bir nem, sıcaklık ve bunaltı yok. “Beni boğdu boğdu duvara attı, boğdu boğdu duvara attı.” resmen. Haliyle uyanınca da kafada ağrıyla güne merhaba dedik.

    Pazar günleri genellikle kahvaltıyı ben hazırlıyorum. Fırına gidip simit kuyruğunda beklemek falan, güzel ritüeller diye düşünüyorum. Bugün de öyle oldu. Kahvaltıyı hazırladım, fırına çıkıp geldim. Her kahvaltıda muhakkak sıcak bir şey ortaya koyuyorum. Bugün tabii ki sucuklu yumurta vardı.

    Bazı şeylere anlam yüklemek lazım bence. Rastgele bir günde, rastgele bir öğünde yenilebilir elbette ama pazar kahvaltısı deyince sucuklu yumurta bana daha romantize edilesi bir kombinasyon gibi geliyor. Pazar kahvaltısının da bir ağırlığı olmalı neticede.

    Gel gelelim, “Bu nasıl pazar?” dememdeki hususlara.

    İlkini söyledim aslında: Güne eksi on ile uyanmam. Devamında ise inşaat sesleri var. Binanın üç tarafı da inşaat. Kentsel dönüşüm hasebiyle. Oturduğum binadan da karot aldılar, sonuç bekliyorum. Kiracıyım. :/

    Haliyle anlaşmışlar gibi, pazar gününü kalıp sökerek geçiriyorlar. Normalde pazar günü inşaat yapmak yasak ama kalıp sökmeyi inşaattan saymıyorlar muhtemelen. Sabahtan beri — hâlâ devam ediyor — çıkardıkları sesler insanın bütün pazar keyfini kaçırıyor.

    Bir de farklı camilerden bu saate kadar birkaç sela geldi. Vefat edenler varmış. Tanımıyorum tabii ama Allah rahmet eylesin diyelim.

    Dün Galatasaray’ın maçı vardı. O kadar canım sıkıldı ki maçı bitirmeden kapattım. Transfer desen yok, oyun desen kendini tekrar ediyor. Nasıl olacak, bilemiyorum.

    Velhasıl, sucuklu yumurta görevini başarıyla tamamladı ama pazar gününün geri kalanından henüz aynı performansı göremedik.

ÖNCEKİ YAZIM : ▶️ Kayıt 011 | Cumartesi Mesaisi